Drugi prequel do Igrzysk Śmierci. Tym razem towarzyszymy młodemu Haymitch’a, który nie został wylosowany a wybrany do reprezentowania 12 dystryktu na 50’tych Igrzyskach Śmierci (Hunger Games). Był to zatem niezgodny z procedurami wybór. Poznajemy jego miłość, poznajemy mamę i brata, poznajemy wiele innych bohaterów kolejnych igrzysk lub (jak kto woli) poprzednich książek.
Ciekawy zbieg okoliczności jest z tym wyborem i późniejszym zgłoszeniem się na ochotnika Katniss Everdeen. Oboje nie byli wylosowani i oboje wprowadzili sporo zamieszania na arenie.
Bardzo lubię pióro Suzanne Collins, przyjemnie się mi całość czyta. Tutaj możemy śmiało założyć, że wiemy kto wygra te igrzyska. A jednak akcja cały czas mnie ciekawiła, cały czas chciałem dowiedzieć się „co będzie dalej?”.
Jak dla mnie świetna książka, jest to prequel. Ciężko jest sprawić, aby czytelnik był zaskoczony zakończeniem, a byłem. Czuję, że dużo bardziej zrozumiałem postać Haymitch’a. Stąd też ocena. W samej książce, chyba nic bym nie zmienił.
W mojej opinii, książka jest 10/10. Świetna.